بخشی از مثنوی یاس ( احمد عزیزی )

عشق من پاییز آمد مثل پار
باز هم ما بازماندیم از بهار

احتراق لاله را دیدیم ما
گل دمید و خون نجوشیدیم ما

باید از فقدان گل خونجوش بود
در فراق یاس مشكیپوش بود

یاس بوی مهربانی میدهد
عطر دوران جوانی میدهد

یاسها یادآور پروانهاند
یاسها پیغمبران خانهاند

یاس در هر جا نوید آشتیست
یاس دامان سپید آشتیست

در شبان ما كه شد خورشید؟ یاس
بر لبان ما كه میخندید؟ یاس

یاس یك شب را گل ایوان ماست
یاس تنها یك سحر مهمان ماست

بعد روی صبح پرپر میشود
راهی شبهای دیگر میشود

یاس مثل عطر پاك نیت است
یاس استنشاق معصومیت است

یاس را آیینهها رو كردهاند
یاس را پیغمبران بو كردهاند

یاس بوی حوض كوثر میدهد
عطر اخلاق پیمبر میدهد

حضرت زهرا دلش از یاس بود
دانههای اشكش از الماس بود

داغ عطر یاس زهرا زیر ماه
میچكانید اشك حیدر را به راه

عشق معصوم علی یاس است و بس
چشم او یك چشمه الماس است و بس

اشك میریزد علی مانند رود
بر تن زهرا گل یاس كبود

گریه آری گریه چون ابر چمن
بر كبود یاس و سرخ نسترن

گریه كن حیدر كه مقصد مشكل است
این جدایی از محمد مشكل است

گریه كن زیرا كه دخت آفتاب
بیخبر باید بخوابد در تراب

این دل یاس است و روح یاسمین
این امانت را امین باش ای زمین

نیمهشب دزدانه باید در مغاك
ریخت بر روی گل خورشید خاك

(احمد عزیزی)